روی دیوار اتاقم اگه پنـــــجره ندارم

اگه باید تا همیشه هی مث ابرا ببارم

اگه رنگ آسمونم جای آبی رنگ دوده

اگه سبزی تن من ، پر غنچه ی کبوده

اگه شولای تن من همیشه رنگش سیاهه

اگه شونه ی نحیفم زخمی بار گناهه

من یه بغضم تو  یه تسکین من کویرم و  تو دریا

تو بمون با من عاشق تو بمون مثل یه رویا

اگه هیزم جای گرما رو تنم زخمی نشونده

اگه پیچ جاده پا رو به یه بیراهه کشونده

اگه آرزوی درمون دیگه ناممکن و دوره 

اگه چشمای عدالت گاهی تاره گاهی کوره

اگه شونمون خمیده زیر بار حرف زوره

اگه سر تا سر دنیا پر راه بی عبوره

من یه بغضم تو یه تسکین من کویرم و تو دریا

 تو بمون با من عاشق تو بمون مثل یه رویا

حضورت در دلم شوری به پا کرد

دلم در عشق ورزی بینوا کرد

نگاری را که دل بر او سپردم

دلش در عاشقی مشغول ما کرد

اگر عاشق شدن فرجامش این است 

دلم باید بر این عشق مبتلا کرد 

من گمان می کردم

       دوستی همچون سروی سرسبز

                چهار فصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم

     هیبت باد زمستانی هست

من چه می دانستم

     سبزه می پژمردد از بی آبی

          سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

    دل هر کس دل نیست

       قلب ها ، ز آهن و سنگ

               قلب ها بی خبر از عاطفه اند

بذار یواش شروع کنم ، سلام گلم ، هم نفسم
 آرزوهام راضی شدن ، دیگه بهت نمی رسم
گفتم چیا گفتی بهم ، گفتی که آینده داری
دنیا همش عاشقی نیست ، گریه داری ، خنده داری
گفتم که گفتی من باشم به لحظه هات نمی رسی
 به قول دل شاید دلت گرو باشه پیش کسی
خلاصه گفتم که چشات قصد رسیدن نداره
 رؤیاها کاله و دسات خیال چیدن نداره
 گفتم که گفتی زندگی ت غصه داره ، سفر داره
 هم واسه من هم واسه تو با هم بودن خطر داره
 گفتم تو گفتی رؤیاها مال شبای شاعراس
شهامتو کسی داره که شاعر مسافراس
مسافرا اون آدمان که با حقیقت می مونن
 تلخیاشو خوب می چشن ، غصه هاشو خوب می دونن
 گفتم فقط می خوای واست یه حس محترم باشم
 عاشقیمو قایم کنم ، تو طالع تو کم باشم
 گفتم که گفتی ما دو تا بهدرد هم نمی خوریم
 ولی یه جا مثل همیم ، هر دومون از قصه پریم
گفتیم تو گفتی می تونیم یادی کنیم از همدیگه
 اما کسی به اون یکی لیلی و مجنون نمی گه
گفتم تو گفتی سهممون از زندگی جدا جداس
 حرف تو رو چشم منه ، اما اینام دست خداس
هر چی که تو گفته بودی ، گفتم به دل بی کم و بیش
حال خودم ؟ نه راه پس مونده برام نه راه پیش
 این حرفای خودت بوده ، از من دیوونه تر دیدی ؟
اصلا نگفتم اینا رو خودت دیدی یا شنیدی
دلم که حرفاتو شنید ، اول که باورش نشد
ولینه ، بهتره بگم ، نفهمیدش ، سرش نشد
یه جوری مات و غمزده ، فقط به دورا خیره شد
زنگ ازرخش نه ، نپرید ، شکست و مرد و تیره شد
بلور رویا هام ولی چکید ، مث خواب تگرگ
آرزوهام از هم پاشید ، رسید ته کوچه ی مرگ
راستش ازم چیزی نموند ، به جز همین جسم ظریف
 خوب می دونی چی می کشه غریب تو خونه ی حریف
نگی چرا نوشته هام لطیف و عاشقونه نیست
 رؤیا و آرزوم که هیچ ، حتی دل دیوونه نیست
زیبا باید تنهایی من این نامه روسیا کنم
رسم گذشتهها می گه باید به تو نگا کنم
 حرفاتو گفتم به خودت ، ببینی راستی تو زدی
اصلا توی ذات تو هست ، یه همچی چیزی بلدی ؟
 اگر تو بیداری بودی ، بشین میادش خبرم
اگر نگفتی بنویس ، من می خوام از خواب بپرم
دوست دارم چه توی خواب ، چه توی مرگ و بیداری
 فدای یک تار موهات ، که تو من و دوس نداری
مواظب آدما باش ، زندگی گرگه زیبا جون
خدای رویای منم ، هنوز بزرگه زیبا جون
دوشنبه ی پر از غم یه ظهر گرم مردادی
با اون چشای روشنت چه کاری دست من دادی 

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند

دلم تنگ است.

بیا ای روشن ....  ای روشنتر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها

دلم تنگ است.

بیا بنگر چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سرپوشیده وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی.

شب افتاده است و من تنها و تاریکم ....

و در ایوان من دیریست

در خوابند

پرستوها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی

بیا ای مهربان با من !

بیا ای یاد مهتابی !